« | Main | »

بوی قهوه خانه کوچکم را برداشته است.خانه ام تاریک است و تنها منبع روشنایی در آن چراغ مطالعه کوچک کنار دستم است
روی میزم پر از کاغذ و قلم است. بوی کاغذ من را یاد دفترچه هایی می اندازد که دوران دبستان بهمان می دادند. نوشتن با مداد مجددا روی انگشتم دارد برآمدگی ایجاد می کند، برآمدگیی که 6-7 سالی بود رفته بود.

روزها برایم مثل برق و باد می گذرند، شبها دیرتر می خوابم و صبحها زودتر بیدار می شوم تا از ساعتهای عمرم بیشتر لذت ببرم. سنم دارد بالاتر و بالاتر می رود و هر روز آنرا بیشتر از روز قبل حس می کنم. نه چندان دور، شاید 3-4 سال پیش ، از همه کوچکتر بودم، اما الان جزو بزرگترها شده ام. حس می کنم اگر نجنبم دنیا و زندگی از دستم رفته اند.
زندگی؟ زندگی؟

Trackback Pings

TrackBack URL for this entry:
http://www.ejavaneh.com/cgi-bin/mt/mt-tb.cgi/194

Comments

Post a comment

Name:

Email Address:

URL:
Remember Me? YesNo

Comments: (you may use HTML tags for style)